معیار طلایی سیلیکون، شفافیت (Transparency) و بی‌بویی است. اورینگ سیلیکونی خالص (Pure VMQ) باید نیمه‌شفاف یا شفاف باشد و هیچ‌گونه بوی لاستیک یا مواد نفتی ندهد. اگر اورینگ سیلیکونی شما کدر است یا بوی زننده دارد، ناخالصی بالایی دارد و در دماهای بالا مواد سمی آزاد می‌کند. سیلیکون‌های رنگی (قرمز/نارنجی) ما نیز بر پایه همین متریال شفاف و با پیگمنت‌های استاندارد تولید می‌شوند.

اکیداً خیر. این بزرگترین اشتباه در انتخاب اورینگ است. سیلیکون در تماس با مشتقات نفتی (روغن، بنزین، گریس پایه نفت) دچار “تورم شدید” شده و ساختار مولکولی آن متلاشی می‌شود. برای روغن و سوخت باید از NBR یا وایتون استفاده کنید. سیلیکون پادشاه “هوا، آب داغ، و سیالات بهداشتی” است، نه مواد نفتی.

تفاوت در تراکم و کاربرد است. سیلیکون معمولی (Solid) سخت است و برای آب‌بندی تحت فشار (آبگرمکن، پکیج، شیرآلات) استفاده می‌شود. سیلیکون اسفنجی، ساختاری متخلخل و نرم دارد و برای “درزگیری درب مخازن”، “عایق‌کاری حرارتی” و جاهایی که سطوح ناهموار هستند کاربرد دارد. مدل اسفنجی نمی‌تواند فشار سیال را تحمل کند و صرفاً عایق گرد و غبار و حرارت است.

این اورینگ‌ها طبق استانداردهای FDA (سازمان غذا و دارو) تولید می‌شوند. یعنی ساختار شیمیایی آن‌ها خنثی (Inert) است؛ نه طعم آب را عوض می‌کنند، نه بو می‌گیرند و نه در دمای بالا مواد سمی به داخل شیر یا غذا آزاد می‌کنند. برای دستگاه‌های اسپرسوساز، خطوط تولید لبنیات و تجهیزات پزشکی، استفاده از هر اورینگی غیر از سیلیکون فودگرید، خطرناک و غیرقانونی است.

سیلیکون وسیع‌ترین بازه دمایی را در بین تمام الاستومرها دارد. از منفی ۵۰ درجه (سردخانه و نیتروژن مایع) تا مثبت ۲۳۰ درجه سانتی‌گراد (کوره و بخار آب) کار می‌کند. برخلاف NBR که در سرما خشک و شکننده می‌شود، سیلیکون در یخبندان هم نرم باقی می‌ماند. اگر سیال شما آب جوش یا بخار است، سیلیکون بهترین و اقتصادی‌ترین گزینه است.