اورینگ SBR : واشر اقتصادی برای آب سرد و مصارف عمومی

SBR (استایرن بوتادین رابر) همان لاستیکی است که در ساخت “تایر خودرو” و “کفی کفش” استفاده می‌شود. تفاوت اصلی در مقاومت روغن است. SBR در برابر سایش مکانیکی عالی است (مثل تایر روی آسفالت)، اما در برابر روغن و گریس صفر است. اگر جای NBR از SBR استفاده کنید، در کمتر از ۴۸ ساعت در روغن باد کرده و له می‌شود. علت ارزانی آن، مواد اولیه ساده‌تر و عمومی‌تر آن است.

اورینگ SBR پادشاه سیستم‌های آب‌رسانی غیرشرب و فاضلاب و جاهایی است که فقط “سایش مکانیکی” وجود دارد و خبری از حرارت یا مواد شیمیایی نیست. مثلاً در واشرهای تخت شیرآلات ارزان، گردگیرهای ساده و سیستم‌های ترمز قدیمی (که از روغن پایه الکل استفاده می‌کردند) کاربرد دارد. برای هر جایی که “فشار بالا” و “روغن” نداریم، SBR ارزان‌ترین گزینه است.

SBR بوی تند و مشخصی شبیه به لاستیک سوخته یا تایر نو دارد، در حالی که NBR بوی ملایم‌تری دارد. اما تست قطعی، همان “تست روغن” است. اورینگ را ۲۴ ساعت در روغن موتور قرار دهید. اگر باد کرد و شل شد، SBR است. متاسفانه بسیاری از اورینگ‌های سیاه و ارزان بازار که به اسم “معمولی” فروخته می‌شوند، در واقع SBR هستند که برای صنعت فاجعه است.

چون SBR مقاومت بسیار پایینی در برابر اوزون و اشعه UV خورشید دارد. پیوندهای دوگانه در ساختار SBR به سرعت با اکسیژن هوا واکنش داده و خشک می‌شوند. برخلاف EPDM که سال‌ها زیر آفتاب دوام می‌آورد، SBR در محیط باز پوست‌پوست شده و خاصیت آب‌بندی را از دست می‌دهد.

خیر، توصیه نمی‌شود. اگرچه سمی نیست، اما SBR‌های صنعتی معمولاً دارای مواد افزودنی و دوده هستند که می‌تواند طعم و بوی آب را تغییر دهد. برای آب آشامیدنی، استاندارد جهانی استفاده از EPDM یا سیلیکون است که خنثی هستند و با آب واکنش نمی‌دهند.